zondag 3 mei 2020

Angst verdwijnt als ik in beweging kom

Ik mag graag koken. En ik kan het best aardig ... Maar dat is niet vanzelf gegaan. Het begon met anderen die het mij voor deden, het stipt volgen van recepten, het kijken naar kookprogramma's. En dan lijkt het best eenvoudig. Maar met alleen kijken en lezen was ik er niet. Pas toen ik echt aan de slag ging, bleek dat het zélf doen toch wel even anders is. En dat je aan tien dingen tegelijk moet denken en goed moet plannen, dat wordt er niet altijd even goed bij verteld. Ik had 'les' gehad van anderen, ik had de theorie bestudeerd, ik luisterde naar tips, maar het échte leren begon toen ik aan de slag ging en in beweging kwam ... En gaandeweg leerde ik om los te komen van de recepten. Om eerlijk te zijn heb ik het ook wel eens zonder recept gedaan. Dat was niet echt een succes en mijn darmen hebben hevig geprotesteerd! Ook dát hoorde bij het leren ... Maar met vallen en opstaan en veel oefenen ben ik nu zover, dat ik ze nog steeds gebruik als leidraad, maar ik geef er wel mijn eigen draai aan. Het worden echt 'mijn' gerechten.

Toen ik onlangs Psalm 32 las, werd ik er bij bepaald, dat het met 'geloven' niet anders is. David deelt in deze psalm zijn levenslessen met ons. David worstelde met zonde in zijn leven. Hij werd er letterlijk doodziek van. En uiteindelijk besefte hij, dat hij niet Gods 'recept' gebruikte. Hij kwam tot het besef, dat hij alleen tot herstel zou komen, als hij zijn zonden ging belijden en voor God op de knieën ging. Dát was de weg! Via belijden naar vergeving. En van vergeving naar heling en bevrijding. Met als uiteindelijk doel: herstel van de relatie met God, die ook zichtbaar werd in lichamelijk herstel.

maandag 13 april 2020

Vrucht dragen in Coronatijd

"Nu ik niet meer bij mijn ouders op bezoek kan, schaam ik me voor de keren dat ik veel te druk was om ze te bezoeken." "Wat is het een zegen dat je je werk kunt doen op een aparte werkplek en thuis gewoon thuis is. Ik heb me dat nooit zo beseft." "Naar de kerk gaan, was voor mij eigenlijk een automatisme; iets vanzelfsprekends. Ik besef nu dat het veel meer is dan wat zingen en naar de voorganger luisteren. Nu ik die twee dingen digitaal doe, merk ik dat ik het samen zijn met anderen, de ontmoeting met elkaar, echt mis!" "Naar school gaan is niet echt mijn hobby. Maar nu ik mijn schoolwerk in m'n eentje thuis moet doen, vind ik het echt stom dat ik niet meer naar school kan."

Zomaar wat opmerkingen die ik voorbij hoorde komen in de afgelopen dagen. Nu bepaalde dingen ons zijn 'afgenomen', worden we bepaald bij dingen die echt belangrijk voor ons zijn. En nu buiten de natuur weer tot leven komt, moest ik denken aan het beeld van 'snoeien'. Zelf heb ik een appelboom in de tuin. Heel gericht moet ik elk jaar bepaalde takken weg knippen. Soms zelfs takken waar niets mis mee is. Waarom? Om er voor te zorgen dat de boom niet al zijn energie gaat steken in takken waar geen appels aan komen. Of om er voor te zorgen dat er voldoende licht op de appels valt, zodat ze goed kunnen rijpen. Ik heb het ook wel eens niet gedaan. Het gevolg was, dat we een boom hadden die vatbaar was voor allerlei ongedierte, dat de boom de kleine appeltjes al snel liet vallen en er uiteindelijk maar een enkele appel over bleef.